Habí a unha vez unha familia que tiñ a un fillo moi pequeno, tan pequeno coma un garavanzo. Por iso decidiron chamarlleGaravanciñ o. Un dí a cando a sú a nai estaba facendo o xantar, notou que lle faltaba o azafrá n. Garavanciñ o axiñ a se ofreceupara ir á tenda. A nai nunca o deixaba saí r só da casaporque tiñ a medo de que a xente non o vise e o pisase. Pero Garavanciñ o insistiu. Dí xolle á sú a nai que irí a cantando; así , aí nda que non o visen, sentirí ano e ningué n o pisarí a. . . KALANDRAKA recuperou este relato de tradició n oral, de estruturaencadeada e ritmo acumulativo. Como todos os que pertencena este xé nero, ? Garavanciñ o? posú e un alto nivel pedagó xicoe contribú e a construí r a mente dos primeiros lectores, porque os contos populares son o nexo entre a culturados maiores e o mundo moderno actual.
