Bilgin Adalinin ilkokula baslamadan önce Antalyaya
göctükleri iki yili anlattigi Kaledibi Sokagi sicacik bir aile ve
büyüme hikayesi aslinda. 1949-1950 yillarina odaklanan
kitap, ileride yazar olacak bir cocugun gözünden hayata dair
gözlemlerini paylasirken, o dönemin cocukluguna da ayna
tutuyor. Yer yer hüzünlü, yer yer güldüren, bir solukta
okunacak bir metin.
Kaledibi Sokak, bir sirasi eski evlerden, bir sirasi üc adam
boyunda taslardan örülmüs bir setten -eski bir kale duvariydi bu
set- olusan daracik bir sokakti. Sokagin alt yanina dizili evlerin
duvarlarinin dibinde, Antalyanin en sicak gününde bile serin
suyun hos bir siriltiyla aktigi kücücük bir ark uzanirdi. Hemen her
evin önünde kücük bir bahce ya da avlu vardi. Avlulardaki
havuzlar bu arktan gelen suyla doldurulurdu. Kullanma suyu, bu
sudan saglanirdi.
Kücük tahta parcalarini
bu arktaki suda kayik niyetine
yüzdürdügümü gören bitisik komsumuz Ahmet Kaptanin ortanca
oglu Nuri, bir gün bana cam kabugundan bir kayik yapti.
Ortasinda diregi, direge bagli bir bez parcasindan yelkeni, diregin
tepesinde kücücük bir bayragi bile vardi. Arkin suyu icinde cam
kabugundan teknemi yönlendirirken, kendimi gercek bir kaptan
gibi hissederdim.