Gecmis susmaz; bir baska insanin bakisinda yeniden baslar. Mardinin taslara sinmis suskunlugundan cikip Parisin kalabaligina savrulan Efrem, yillar önce ardina bakmadan biraktigi memleketine artik yalnizca yazilarinda döner olmustur. Büyük bir gazetede yükselmis, Ortadogu ve Türkiye üzerine yaptigi analizlerle taninmis olsa da, Süryani kimligini ve Mardine aidiyetini coktan bir kenara koymustur. Yeni hayatinda tutundugu ne bir dil vardir ne de bir hatira; geriye kalan, basariyla örtülmüs derin bir yabancilik ve daginik bir ruh halidir.
Babasinin ölümü üzerine yillardir kapisini acmadigi gecmisine istemeden tekrar döner. Köydeki eski ev satilacaktir; alicisi ise Mardinli anneannesine vefa borcunu ödemek isteyen, genc mozaik sanatcisi Zuhaldir. Zuhal, evi restore edip köydeki kadinlara mozaik ve el sanatlari ögretecegi bir alan yaratmak ister.
Efrem ile Zuhalin yollari bu evin esiginde kesisir. Hayatin farkli yerlerinde kirilmis, birbirine benzemeyen iki yalnizdir onlar. Ilk bakista aralarinda bir yakinlik dogsa da, gecmisin sessiz ama agir yükü her adimda kendini hatirlatir. Yarim kalmis hikayeler, kaybedilmis baglar ve yillarca ertelenmis yüzlesmeler, bu karsilasmanin gölgesinde yavas yavas gün yüzüne cikar.