Insanin savasirken iyi kalmasi mümkün degildir Savasta, dogru olandan cok gerekli olani yapmak zorunludur. Ve her savas, beraberinde yikimi getirir
Baris Utkan icin de savas, bir yikimdir. Cocuklugundan beri eksikligini tasidigi sevginin, merhametin ve ait olma duygusunun son kalintilari da savasin karanliginda yok olup gitmistir. Geride, ölülerle, anilarla yasayan bir adam ve anlamini kaybetmis bir hayat kalir. Hayatinin yönü, agir bir hastaligi atlatan balerin Elifle kesistiginde degisir. Zarafetiyle oldugu kadar kirilganligiyla da büyüleyici olan bu kadin, Barisin karanlik dünyasina hic bilmedigi bir duyguyu tasir umut. Ancak Elifin varligi bir kurtulus degil; ayni zamanda gecmisin, pismanliklarin ve derin yaralarinin yeniden acilacagi uzun bir yüzlesmenin de baslangicidir.
Mehmet Eroglu, 1988-2002 Türkiyesinin toplumsal kirilmalari esliginde ilerleyen bu büyük romaninda; aski, savasi, yazgiyi, hesaplasmayi ve insanin kendi karanligiyla mücadelesini benzersiz bir derinlikle anlatiyor.
Zamanin Manzarasi, yalnizca bir ask hikayesi degil; yitirilmis acima duygusunun pesine düsen, insan ruhunun en gölgeli köselerinde bile sefkatin izini arayan sarsici bir yolculuk.