Herkesin ortasinda yasayan, sahne tozuyla dogmus insanlari severim. Onlar kendi isik setleriyle gezerler, spotlari ve filtreleri gö rü nmezdir. Karizmalarini yü zlerinden yansiyan aydinliktan tanirsiniz. Sabaha kadar icer, konusur, gü ler, dans ederler, onlari eve giderken gö ren olmamistir, onlar her zaman baska bir mekani renklendirmek ü zere aramizdan ayrilirlar sadece. Onlarla dolasmaya baslayincaya dek fark edemezsiniz bazi gercekleri. Bazen nasil da gü vensiz, nasil da korkak oluverdiklerini. . . Kendilerinden hic memnun olamadiklarini, kimseleri mutlu edemediklerini. . . Taniyinca anlarsiniz ki onlari aydinlatan tü m spotlar ve gü zellestiren tü m filtreler sizin gö zlerinizdedir aslinda. Ingmar sadece ben izledigim sü rece gö steri yapabilirdi, ben bakmiyorsam bir kö sede bü zü sü p aglardi ama ben onun bir kö sede bü zü sü p aglayan haline bile asiktim.
Askini yaratan, bü yü ten ve sonra onunla kendini bü yü leyen bir kadin.
Bununla, kendisini gü zellestiriyor, gü clendiriyor.
Sonsuz hayran. . . sonsuz fedakar. . . sonsuz teslim
Bu kadar da olmaz ki diyorsunuz ama yazar sizi ikna ediyor ki, olur
Sahiden hayat gibi anlattigi icin, belki de